Wendy's verhaal - "Een kaakje vóór het opstaan..."

Ik ben Wendy. Mijn dochter is nu ruim een half jaar. Ze is het mooiste wat me is overkomen. Maar zwanger zijn was voor mij minder mooi. Dingen zijn altijd anders dan je je voorstelt, maar dat het zó anders zou zijn had ik nooit verwacht. Toen kende ik de ziekte Hyperemesis Gravidarum nog niet. Hier volgt mijn verhaal:

Toen ik 6 weken zwanger was voelde ik me al niet zo lekker, en een halve week later begon ik met braken. Vooral ’s avonds voelde ik mij beroerd. Ook werd ik overgevoelig voor geuren. Ach, denk je dan, ik ben zwanger en dit hoort erbij. Je neemt dat voor lief.

Met 7 weken voelde ik me zo slecht dat ik naar de huisarts ging. Die adviseerde me een kaakje vóór het opstaan en zei dat het wel over ging en dat dit erbij hoorde. Ik voelde me onbegrepen, want alle doorsnee adviezen hadden geen effect. Enkele dagen later werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat ik ketonen in mijn urine had. De waarden in mijn urine waren net niet hoog genoeg voor een opname en tot mijn opluchting kon ik weer naar huis. De zetpillen die ik mee kreeg hielpen niet veel. Ondertussen liep mijn man af en aan naar de supermarkt om dingetjes voor me te kopen die ik nog wèl lustte. De zoektocht werd steeds moeilijker en zelf kon ik de supermarkt al niet meer in want het stonk er te erg en ik moest dan continu braken. Zonder plastic zak ging ik de deur niet meer uit. Als hij thuiskwam en vroeg hoe het die dag gegaan was barstte ik al in huilen uit, weer niks binnengehouden. Op een goede dag at ik 200 calorieën. Ik vond alles zo erg stinken dat ik elke dag mijn kussensloop verving en mijn man niet meer in de buurt kon verdragen. Zelfs de geur van mijn eigen handen konden een braaksessie opwekken. Zo’n braaksessie bestond uit 5 tot 7 keer overgeven en overkwam me soms wel 10 tot 12 keer per dag.

Een hele tijd ging het zo door en op een slechte dag, na al een week niets binnengehouden te hebben ben ik opgenomen. 12 weken zwanger was ik en 10 kilo afgevallen. In het ziekenhuis kon ik niets dan braken en huilen. Ik was toch een vrouw, gemaakt om een kind te kunnen dragen? Wat was er dan mis met mij dat ik dit niet op een normale manier kon? Ik voelde me mislukt. Mijn lichaam waar ik zo op had vertrouwd had me in de steek gelaten. Ik wilde niet meer zwanger zijn, maar wel een kindje krijgen. Daar lag ik aan het infuus, bloed te braken in een kommetje. Een zielig hoopje mens dat nog geen kuipje boter open kon krijgen. Lang leve de natuur. Na 5 dagen mocht ik naar huis, en ik kreeg een dieetadvies mee. Dit ging redelijk. Als ik een terugval had, en dat was regelmatig, leek het of ik weer van voor af aan moest beginnen en kon ik alleen maar huilen. Met ongeveer 20 weken kon ik weer bijna alles eten. Het braken verminderde naar 1 tot 3 sessies per week, wat zeer acceptabel is. Maagzuurklachten bleef ik echter houden, evenals heftige maagpijn die tot het eind regelmatig de kop op stak. Ook de bevalling heb ik brakend doorleefd. Tijdens een zwangerschap beleef je zoveel emoties, en pas na de zwangerschap begon voor mij de echte verwerking van het ziek zijn. Achteraf besef je pas hoe zwaar het was, lichamelijk maar ook psychisch. De teleurstelling in mijn lichaam blijft, en de angst voor een eventuele tweede zwangerschap is zo groot dat een tweede kindje tot nu toe onbereikbaar lijkt.