Rosa's verhaal

Mijn verhaal begint al in 2001, toen hadden we besloten dat kinderen welkom waren in onze relatie. Een spannende beslissing! En hoewel we niet hadden verwacht dat het in 1 keer raak zou zijn, hadden we toch wel verwacht binnen een paar maanden zwanger te zijn. Dat bleek een misvatting van enorme proporties. Zwanger worden lukte niet, niet binnen een paar maanden en zelfs niet binnen een paar jaar. De gynaecoloog kon niets anders verzinnen dan te adviseren maar een paar kilo af te vallen.

In 2004 raakte ik toch spontaan zwanger en al snel voelde ik me behoorlijk misselijk en dat terwijl ik net met een nieuwe baan begonnen was. Ik kreeg emesafene en dat werkte redelijk. Helaas bleek bij de eerste echo dat de zwangerschap zich niet goed had ontwikkeld, een enorme klap! Na de curretage was de misselijkheid meteen weg. Toen begon een periode van onderzoeken, echo’s en pillen. Dat leidde tot niets. Eind 2006 werd eindelijk de beslissing genomen dat IVF uitkomst moest bieden. Hiervoor moesten er toch weer wat kilos af, met een gespecialiseerde dietiste lukte dit. In februari/maart van 2007 begon ik me raar te voelen en emotioneel.Op zich niet vreemd in dit soort emotionele tijden, maar toen ik in tranen uitbarstte bij een uitzending over boomplantdag ging er een lichtje branden. Ik deed een test en die was tot onze grote verbazing behoorlijk positief.
Ik kon al snel langs voor een echo, want eerst zien dan geloven! Van de echobeelden konden we niet veel maken, tot we ineens een klein flikkertje op het scherm zagen. Ik was 6 weken en 3 dagen zwanger. Onderweg naar het ziekenhuis voelde ik me al redelijk duizelig, maar weet dit aan zenuwen. Een paar dagen later was het raak en moest ik voor het eerst overgeven.
Ik ben niet iemand die na overgeven vrolijk verder gaat en elke keer als ik moest overgeven hakte dit er behoorlijk in. Eerst dacht ik nog dat het er bij hoorde, tot ik niets anders meer kon doen dan in het donker in bed liggen. Als ik naar de wc ging, gaf ik over. Als ik water dronk, gaf ik over. De koelkast kon ik niet meer open doen, want de lucht die daaruit kwam was ondragelijk. Ik werd steeds slapper en moeier, maar had het zelf eigenlijk niet door. Mijn vriend belde de verloskundige en zij regelde een afspraak met de gynaecoloog. We werden al gewaarschuwd dat ik zou worden opgenomen. En dat gebeurde ook. Mij kon het allemaal niets meer schelen. Ik voelde eigenlijk niets meer, ik wilde alleen maar dat het over zou zijn.
In het ziekenhuis bleef het overgeven doorgaan, terwijl ik niets meer in mijn maag had. Er werd een poging gedaan een infuus aan te brengen. Pas de vierde keer, toen er iemand van anaesthesie bij was gehaald, lukte dit. Na een paar dagen stopte het overgeven en kon ik proberen weer wat te eten. Dat bouwde ik langzaam op. Na een ruime week mocht ik naar huis en kon ik voorzichtig weer wat eten.

Twee weken was ik thuis toen mijn toestand weer zo was verslechterd dat ik weer moest worden opgenomen. Voor mijn gevoel is die tweede opname, toen ik ongeveer 10 weken zwanger was, een dieptepunt. Ik voelde me zo slecht dat ik overwoog de zwangerschap waar ik zo lang op had gewacht af te breken. Ik wilde me niet meer zo slecht voelen, maar door deze gedachten voelde ik me heel schuldig. Ik was nog niet eens moeder en ik was al een slechte moeder. Gelukkig kon ik hier over praten met een begripvolle arts-assistente, zij hielp me accepteren dat ik zwanger zijn niet leuk vond en zij hielp me kracht te vinden door te gaan.
Na deze tweede opname van een week volgde drie weken later nog een derde, toen ik 16 weken zwanger was. Na de 20 weken echo ging het langzaam beter en zo rond 30 weken was het overgeven echt weg. Toen was ik zo slap dat ik nauwelijks de trap meer af kon. Ik ben toen begonnen met revalidatiefysiotherapie aan huis om mijn kracht voor de bevalling op te bouwen. Dat werkte goed. De laatste 10 weken van mijn zwangerschap verliepen eigenlijk redelijk normaal. Bijna al mijn herinneringen over de zwangerschap zijn ook van die periode. Van voor 25 weken weet ik bijna niets meer, die zijn in een waas voorbij gegaan; ik lag alleen maar te hopen dat ik me minder misselijk zou voelen.

Uiteindelijk ben ik met ruim 41 weken bevallen van een flinke zoon. De bevalling was een drama op zich, maar dat had niets met hyperemesis te maken.
Pas na de bevalling ben ik me gaan verbazen over mijn zwangerschap, door de verloskundige en de gynaecoloog werd er zo laconiek en makkelijk gedaan over mijn toestand. Er werd nauwelijks steun of hulp geboden, informatie was nauwelijks te krijgen en meer medicijnen dan emesafene (wat overigens niets deed) werden niet aangeboden. Als mijn vriend op sommige punten niet zo had aangedrongen, dan was ik niet eens opgenomen voor rehydratatie. Dit alles heeft een grote impact om mij, maar ook op mijn vriend gehad en het is een belangrijk punt in onze beslissing geen nieuwe zwangerschap aan te gaan, wie weet hoe erg de hyperemesis gravidarum dan wordt.
Soms voelt het alsof het jaar van mijn zwangerschap in een soort vacuum aan me voorbij is getrokken, er op terugkijkend is het moeilijk me te herinneren hoe het ook al weer was. Alleen als ik ziek ben en moet overgeven weet ik het weer precies hoe angstig en ellendig ik me voelde en ben ik elke keer weer bang dat ik per ongeluk zwanger ben geraakt.

Al snel na mijn bevalling had ik het gevoel andere vrouwen hulp te willen bieden, maar ik kon hier nog geen vorm voor vinden. Onlangs klikte alles in elkaar en hebben we www.steunpunthg.nl opgezet. Hier kunnen vrouwen en hun partner de informatie en de steun vinden die ik zelf had willen hebben.