Patricia's verhaal

Mijn naam is Patricia, ik ben 35 jaar. Mijn oudste kind is een zoon van 4,5, mijn jongste een dochter van 1,5. Tijdens de zwangerschap van mijn zoon ben ik wel misselijk geweest, meer dan anderen, maar het was te doen. Toen ik eindelijk zwanger was van mijn dochter, kreeg ik te maken met HG. Helaas was ik in de veronderstelling dat er niets tegen te doen was. Tijdens het eerste gesprek met de verloskundige (bij 9 weken zwangerschap), liet zij mij een urinetest doen. Daaruit bleek dat ik heel veel ketonen in mijn urine had. Directe opname in het ziekenhuis was het gevolg. Ik kreeg daar sterk de indruk dat het een beetje werd afgedaan als aanstellerij. Het infuus werd af en toe nogal hardhandig doorgespoeld met als gevolg een dikke blauwe arm toen ik weer naar huis ging. Ik voelde me toen wel een stuk beter, maar ik heb tot op de dag van de bevalling medicijnen tegen misselijkheid gebruikt (primperan).

Door een bijzonder gemakkelijke bevalling en bijzondere tijd met mijn kleine meisje daarna, wist ik dat dit niet de laatste keer kon zijn. Dus weer een poging gedaan. Al direct de eerste dag van de bevruchting kon ik een vage misselijkheid voelen. Dat werd steeds erger tot in week 5. Toen heb ik direct de huisarts gebeld. Zij was heel begripvol, heeft meteen medicijnen en rust voorgeschreven. Ik ben gestopt met werken en ging de ziektewet in. De misselijkheid was heel hevig, ik zag het echt niet meer zitten. Toen we een echo mochten maken, hoopte ik bijna dat het niet goed zou zijn, dan was het maar over…. Tot onze grote verrassing bleken er drie vruchtjes te zitten, dat verklaarde wel de extreme misselijkheid.

De medicijnen hielpen niet genoeg, en later ben ik naar een acupuncturist gegaan. Daar mag je van vinden wat je wil, maar ik merkte direct verbetering. Ik heb wel een paar behandelingen nodig, en ik ben nog wel misselijk, maar het is goed te doen. Dat had ik helemaal niet verwacht! Dus er is wel degelijk een mogelijkheid om je beter te voelen!