Karen's verhaal

7 april 2009 werd onverwachts een dag die ik nooit meer zal vergeten. Een dag die begon als vele andere dagen. Vroeg opstaan, douchen en aankleden en naar mijn werk. Anders was dat ik me niet lekker voelde. Pijn in mijn buik, hoofdpijn, pijnlijke borsten en vooral een algeheel naar gevoel. Het was me duidelijk dat mijn ongesteldheid er weer aan zat te komen. Weer een vruchtbaarheidsbehandeling die niet is gelukt.
Na 2,5 jaar vol teleurstellingen afgewisseld met hoopvolle dagen, vele onderzoeken, ziekenhuisbezoeken, ontelbare naalden met hormonen in mijn buik en maar liefst 6 IUI-vruchtbaarheidsbehandelingen, zou dan voor ons de onvermijdelijke IVF gaan volgen. Om mezelf vast voor te bereiden op die onvermijdelijke ongesteldheid besloten ik en mijn vriend om die avond alvast maar die zwangerschapstest te doen.
Ook dit was ons niet vreemd. Er waren al een paar doosjes met zwangerschapstesten doorheen gegaan. We waren dan ook totaal onvoorbereid op de tekst die in het schermpje verscheen. ZWANGER.
Ik zie ons nog staan voor de wasbak in de badkamer. Ongeloof in onze ogen. Niet wetend of we moesten juichen of ons moesten inhouden omdat we eigenlijk te vroeg hadden getest. Ik wilde allerlei mensen bellen, ik wilde niemand bellen. Ik wilde mijn vriend in de armen springen, ik wilde me inhouden. Ik wilde huilen, ik wilde lachen. Drie dagen en vier zwangerschapstesten heeft dit vacuüm geduurd. Toen wisten we het zeker. Ik was ruim 4 weken zwanger. Vreselijk gelukkig hebben we het direct aan onze familie verteld. Wetende dat we nog een aantal spannende weken te gaan hadden, besloten we het daar eerst bij te houden. Ik had een geheim, een vreselijk gelukkig spannend geheim, en ik zag dat ik straalde. Hoe kon het dat niemand het aan me zag…

Een kleine drie weken later begon ik te merken dat ik moeite had met eten. Ik at veel, maar bleef dat lege, nare gevoel in mijn maag houden. En op een gegeven moment at ik liever niet zo veel meer.
Ik weet nog precies de laatste dag op mijn werk, 29 april. Ik was heel erg naar, voelde een grote druk in mijn borstkas en had moeite met mijn lunch. Toch at ik heel veel, om maar te proberen dat nare gevoel weg te eten.
Op Koninginnedag lag ik nagenoeg de hele dag op bed. Ik at niets, voelde me beroerd. De maandag erop meldde ik me ziek. Griep was mijn verhaal. Na 1,5 week werd me duidelijk dat dit niet zomaar ochtendmisselijkheid was. Ik had enorme pijn in mijn maag. Mijn hele borstkas deed pijn, zelfs in mijn rug voelde ik het. Ook mijn slokdarm deed pijn. Enkele dagen later begon het overgeven. De hele dag door. Ik herinner me vooral het moment dat ik mijn moeder aan de telefoon had en zij me door het zoveelste overgeefuurtje heen hielp. Wat was ik haar dankbaar.

Na nog een week ellendigheid, verhuisde ik naar zolder. Ik kon niet naast mijn vriend liggen. Ik sliep niet, kon niet tegen zijn nabijheid, kon niet tegen de geluiden van de begane grond en niet tegen het licht. Ik lag op zolder in het logeerbed, het liefst in het donker. Af en toe nam ik een stuk van een kinderbanaantje en kauwde dit langzaam op. Naast mijn bed stond een emmer en er lag een nat washandje. Ik had ze regelmatig nodig. Per dag probeerde ik een glas water en 2 banaantjes naar binnen te krijgen. Iedere keer als ik moest overgeven, was ik vreselijk teleurgesteld. Dat betekende dat er weer een van de met veel moeite opgegeten banaantjes voor niets naar binnen was gegaan.

Via de verloskundige kwam ik in contact met een acupuncturist. Hij hielp me door elke keer als ik daar kom een programma van naaldjes toe te passen. En ook had hij af en toe goede tips. Hij was mijn enige moment dat ik uit huis kom. Het voelde bijna als een uitje. Ik leef de naar de afspraken (1x per week) toe. Verder is er geen hulp. Bij de verloskundigenpraktijk hadden ze geen ervaring met mijn klachten en ze adviseerden me om vooral te blijven drinken.

In de 11e week was ik ten einde raad. Een vriendin reed me naar de huisarts. Telefonisch had ik al een aantal keer contact gehad, maar ik voelde dat het nu echt niet meer ging. De huisarts bekeek me 5 minuten, hoorde mijn verhaal aan en belde het ziekenhuis dat ik er aan kwam. Ik was verbouwereerd, maar ook kwam er een groot gevoel van opluchting over me heen. Ik kreeg hulp! De vriendin (ook erg verbouwereerd en nogal geschrokken) bracht me direct naar het ziekenhuis.
Na een paar uur wachten in een wachtkamer was er een eindelijk een bed voor me vrij. Ik smeekte ze me niet naar huis te sturen. Ik wilde echt daar blijven. Inmiddels was er bloed afgenomen, had ik urine ingeleverd en was er een echo gemaakt. Met ons kindje was gelukkig alles goed. Het rare is dat ik daar ook geen moment aan getwijfeld heb.
Ik werd in mijn ondergoed in bed gestopt (ik had niet eens thuis een tasje in kunnen pakken), er werd een infuus in mijn hand geprikt en ik viel direct in slaap. Mijn vriend en familie wisten nog niet eens dat ik daar was. Maar ik voelde me zo verschrikkelijk opgelucht, eindelijk was ik ergens waar ze me gingen helpen.
Mijn vriend schrok verschrikkelijk en kwam direct van zijn werk naar het ziekenhuis. Ik wist hem te overtuigen dat dit het beste was wat me kon overkomen, dat ik daar op het goede adres was. Hij kon dan ook eindelijk heel even de zorg voor mij overdragen.
Ik bleef acht dagen in het ziekenhuis. Ik hield daar een vochtbalans bij en ik werd langzamerhand ‘gedwongen’ om weer enigszins normaal te gaan eten. Anders moest ik aan de sondevoeding en dat probeerde ik samen met hen te voorkomen. Wel werden de onvermijdelijke (ik was al gewaarschuwd) vragen gesteld; ‘Ben je wel blij met deze zwangerschap?’, ‘Maak je je ergens zorgen over?’, ‘Wil je praten met een maatschappelijk werkster?’. Ik gaf aan dat ik nog nooit zo blij was geweest, dat ik me geen zorgen maakte over mijn zwangerschap (maar wel over het feit dat ik niet at en dronk en wat dat doet met de baby), dat ik best wel wilde praten met iemand, maar dat de bovenkamer echt in orde is.

Over het algemeen had ik het goed in het ziekenhuis en werd ik echt geholpen. Er zijn echter twee dingen die me echt tegenvielen. Er werd niet naar me geluisterd toen ik meerdere keren aangaf dat ik de pijn in mijn maag en slokdarm al had voordat de periode met braken begon. Dus dat dit geen gevolg is van het braken. Pas toen mijn vriend een keertje boos werd en de verpleegkundige apart nam op de gang en dit nogmaals benadrukte, kreeg ik een maagmedicijn (omeprazol). Ik heb dit medicijn tot aan de laatste dag van de zwangerschap geslikt. En na zes dagen op een rustige kamer verhuisde ik naar een overvolle kamer met zes! andere patiënten, waarvan er twee overgaven na een operatie en een derde haar bed vol poepte. Als je vecht tegen het overgeven, dan is dit niet de manier om dit vol te houden. Pas de volgende dag kon ik naar een tweepersoonskamer. Ik had namelijk een echte horrordag gehad, waarin ik echt dacht dat ik weer helemaal bij af zou zijn.

Na de periode in het ziekenhuis ging het gelukkig beter met me. Maar ik bleef tot aan het eind van de zwangerschap erge maagpijn houden. Mijn smaakpapillen werkten overuren, waardoor alles vreselijk vies smaakte. Ik rook alles en dat was niet fijn. En ik was dood- en doodmoe.
Ik moest in de ziektewet blijven. Ik heb geprobeerd een dag te werken, maar de volgende dag moest ik daar enorm voor boeten. Het braken hield eindelijk op toen ik rond de 20e week was. Vanaf de 36e week kon ik zelfs weer wat normaler eten. Ik kreeg helaas nog wel zwangerschapsdiabetes, dat in de 37e week ontdekt werd en waarvoor ik insuline moest spuiten.

Door de ziekenhuisopname werd mijn omgeving ook iets meer wakker geschud. Ik kreeg veel bezoek, kaartjes, cadeautjes en bloemen. En tot het eind werd ik door familie, vrienden en kennissen heel erg gesteund. Maar feit blijft dat ik ruim zeven maanden aan huis gekluisterd was, vooral slapend op de bank en in bed. Mijn kat was mijn vaste gezelschap en ik had erg veel steun aan mijn maatjes op www.zwangerschapspagina.nl.

Op 15 december kreeg ik een prachtige dochter! Zij is alles waard geweest en ik ben vanaf de eerste blik dol op haar. Ze woog 3845 gram en is helemaal gezond. De HG heeft op haar, voor zover we kunnen constateren, geen enkele invloed gehad. Ik was 10 kilo lichter dan voor de zwangerschap, maar ook dat was geen echte straf. Vanaf een uur na de bevalling kon ik alles weer eten en het medicijngebruik kon ik direct stopzetten.