Josephines's verhaal

Zwanger
Op een ochtend in maart 2009 kon ik mijn bed niet meer uitkomen. Alles werd zwart voor mijn ogen en ik zakte door mijn benen. Ik had een goede baan waarbij ik evenementen organiseerde. Ik was altijd druk aan het werk. In de jaren voor deze baan heb ik zelfs in New York gewerkt. Altijd werkte ik met veel plezier, maar nu was het mij te veel geworden. Ik was misselijk en kon alleen maar slapen.

Toen mijn menstruatie die maand uitbleef deed ik een test. Ik was zwanger. Heel onverwacht, maar ik was zo blij. Mijn vriend en ik waren nu zo’n 8 maanden samen en woonde nog apart. Best spannend allemaal, maar we gingen er samen voor.

Misselijk
Een paar dagen na de test nam de misselijkheid toe. Ik kon niets meer binnen houden. De huisarts en verloskundige zeiden dat dit er bij hoort. De verpleegkundige waar ik ooit groepstherapie gevolgd had, reageerde echter heel anders. Ik had jaren geleden 1 avond in de week therapie gevolgd voor jong volwassenen, omdat ik een heftige jeugd heb gehad. Nu had ik een terugkom afspraak bij haar om te kijken hoe het met mij ging. Ik was nu 5 weken zwanger. Ik vertelde dat werken nu niet ging, over de zwangerschap, dat ik het spannend vond om moeder te worden en dat ik heel misselijk was. Anorexia en een angststoornis was haar diagnose. De psychiater werd erbij geroepen en ik kreeg direct antidepressiva en kalmeringsmiddelen voor geschreven. Ik voelde mij daar helemaal niet goed bij, maar nam het advies van de “deskundige” aan.

Ik bleef maar misselijk en kon geen intimiteit verdragen. Mijn vriend voelde zich hierdoor afgewezen. Dit zou met mijn verleden te maken hebben vertelde de verpleegkundige aan mijn vriend. Ik ging werd naar een haptonoom gestuurd. De misselijkheid zou volgens de verpleegkundige psychisch zijn en komen doordat ik in mijn jeugd anorexia heb gehad, waar ik overigens op eigen kracht al voor mijn 18e vanaf ben gekomen. Ze zei dat de misselijkheid functioneel was om iedereen op afstand te houden. Mijn vriend kon de problemen niet aan en kon er niet altijd voor mij zijn.

Niets helpt
De relatie met mijn werkgever die altijd zo enthousiast over mij was geweest veranderde toen hij door kreeg dat ik voorlopig niet terug kon komen. Niets hielp en ik werd zelfs veel misselijker door de medicatie. Twaalf weken van mijn zwangerschap waren er nu voorbij, maar de misselijkheid en het overgeven bleven. Ik kon mijn bed niet uit komen en raakte compleet geïsoleerd. Ik kreeg emasefene van de huisarts voorgeschreven, maar dit hielp niet.

We gingen er even tussen uit, op vakantie. We namen de auto en gingen met de tent op pad naar Scandinavië, daar was het tenminste niet te warm voor mij. Maar na 2 dagen boven de wc te hebben gehangen van een campingtoilet, was de lol er voor mij af. Er ontstond steeds meer spanning tussen mij en mijn vriend.

Second opinion
Ik ging voor een second opinion naar de POP-poli van een ander ziekenhuis. Kreeg nieuwe medicatie voorgeschreven om mijn stemming te stabiliseren en aan te komen, mirtazapine. Weer werd er gedacht aan anorexia. Ik begon het nu zelf te geloven dat ik aan anorexia leed. Ik probeerde accupunctuur tegen de misselijkheid, maar ik viel bij elke naald die ze in mij prikten flauw. Ik was een schim.

Na heel veel aandringen werd ik nu eindelijk naar de gynaecoloog doorverwezen door de huisarts. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Eerst op de afdeling verloskunde, maar daarna op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis op advies van de verpleegkundige. Daar zat ik dan tussen de patiënten met anorexia, psychoses en waanideeën. Elke ochtend werd ik gewogen. Ik moest diverse therapieën volgen en mocht niet alleen naar het toilet. Ik herkende mij helemaal niet in de patiënten met anorexia. Daar lag ik dan 27 weken zwanger, helemaal uitgeput en ondervoed. Ik vond het thuis lastig om nog goed voor mezelf te kunnen zorgen, maar hier met al die therapieën en verplichtingen werd het mij nog veel moeilijker gemaakt. Door mijn problematische jeugd heb ik alleen nog contact met mijn opa en oma. Zij zijn al in de negentig, dus hulp kon ik van hun niet verwachten. Hoe moest dat nu? Ik had nog niet mijn hele babyuitzet bij elkaar en de kleertjes nog niet gewassen. Wat als zij mij hier vast hielden?

Psychiatrische bemoeienissen
Na 3,5 week mocht ik naar huis en zelfs dat was wel even wennen. Ik was toen met behulp van medicijnen zo’n 10 kilo aangekomen. Ik wilde niet meer terug naar de verpleegkundige en de psychiater die mij in het begin zoveel medicatie hadden voorgeschreven en diagnoses hadden gesteld waar ik het niet mee eens was. De medicatie voorgeschreven door deze psychiater was volgens de POP-poli zelfs heel gevaarlijk voor het kindje. De psychiater wilde echter dat ik bleef, omdat uit zou komen dat hij een fout had gemaakt als mijn dossier in handen van iemand anders zou komen. Als ik toch weg zou gaan zou hij een melding van kindermishandeling, wegens niet eten tijdens de zwangerschap, doen bij het meldpunt kindermishandeling (AMK). En zo gebeurde.

Twee weken voor de uitgerekende datum zaten er een vertrouwensarts een rechercheur van het AMK bij mij op de bank. Om na te gaan of ik met mijn psychische problemen wel in staat was om voor een kindje te zorgen. Gelukkig zagen zij ook in dat ik door een zware periode ging en dat de misselijkheid in de zwangerschap zorgde voor veel spanning. Toch moet zoals bij elke melding de standaard procedure gevolgd worden en dus werden alle betrokkenen, zoals de huisarts, gynaecoloog, de kinderarts en later ook het consultatiebureau allemaal geïnformeerd over de melding. Dit heeft de vertrouwensband met veel van de betrokkenen geschaad.

Ons dochtertje werd geboren. Wat was ik gelukkig en wat voelde ik mij nu weer goed nu de misselijkheid over was. Mijn dochtertje en ik bleven nog wat langer in het ziekenhuis voor observatie in verband met de medicijnen in de zwangerschap. Helaas ging het 24 uur na de geboorte niet goed met mijn dochtertje. Ze werd niet wakker uit haar slaap. Ze werd op de couveuse afdeling opgenomen en met veel moeite kregen de verpleegkundige daar wat voeding naar binnen bij haar. Na 5 dagen ging het beter en mochten we naar huis. Tenminste dat dachten we. De kinderarts had in ons dossier zien staan dat er een melding was geweest bij het AMK en wilde nu ons kindje niet meegeven. Het was vrijdagmiddag en er kon geen contact gelegd worden met het AMK. Pas de maandag daarop toen er met ze gebeld was kregen wij ons dochtertje terug. De gynaecoloog die de hele zwangerschap achter mij stond nam het zelfs voor mij op bij de kinderarts. Ik verloor in deze periode echter wel mijn baan door het ziek zijn.

Hoe het ook kan
Nu zijn er inmiddels 2 jaar verstreken. Ons dochtertje is bijna 2 jaar en mijn vriend en ik zijn ondanks alle problemen die we tegen zijn gekomen samen en ik ben opnieuw zwanger! Heel anders zou deze zwangerschap worden riep ik uit tegen mijn vriend, maar al met 6 weken kan ik mijn bed niet meer uitkomen, houd ik niets binnen en kan ik zelfs niet voor mijn dochtertje zorgen. Maar deze keer weet ik dat ik hyperemesis gravidarum heb door het Steunpunt Hypermesis Gravidarum. Ik weet dat ik niet de enige ben en dat ik niet GEK ben! Mijn vriend is nu een grote steun, hij neemt veel van de zorg voor ons dochtertje en de huisdieren op zich. Mede door de verhalen op het hg-forum begrijpt hij mij beter.