Gaby’s verhaal

Mijn naam is Gaby en heb twee gezonde kinderen; een dochter van 3 jaar en een zoontje van 4 maanden. Bij alle twee de kinderen heb ik extreem last gehad van hyperemesis gravidarum (overmatig braken bij de zwangerschap).

In het kort het verloop van de eerste zwangerschap:
Ik lag met 8 weken zwangerschap in het ziekenhuis. De huisarts had mij wat medicatie voorgeschreven, maar het ging niet. Ik bleef overgeven. Er ging meer uit dan in, had ik soms het gevoel. Ik heb tot 11 weken in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk mocht ik naar huis met sondevoeding. Ik kon dag en nacht iemand bellen om de sonde weer te plaatsen. Ik kon geen uur zonder sondevoeding of alles begon weer van voren af aan. Op het laatst van de zwangerschap werd ik steeds vier dagen opgenomen, vanwege een hoge bloeddruk. Na de 4de dag mocht ik het dan thuis weer proberen. Uiteindelijk is mijn dochter geboren door middel van een keizersnee met 40 weken en 3 dagen zwangerschap.

Mijn ervaring van mijn tweede zwangerschap:
Ik wist het zeker, ik wou heel graag een tweede. De gynaecoloog had mij verteld dat ik 95 procent kans op herhaling had. Ik ging voor de 5 procent dat ik een vrolijke zwangerschap zou hebben. In de tijd van het zwanger worden heb ik een gesprek gehad met de verloskundige over hoe ze het gingen aanpakken. Ook had ik opvang voor mijn dochter geregeld. Uiteindelijk lag ik deze zwangerschap met 6 weken in het ziekenhuis en na 5 dagen kon ik naar huis met sondevoeding. Deze zwangerschap was een stuk zwaarder. Ik kon echt helemaal niets erbij nemen. In de vierde maand kreeg ik B12 injecties en daar knapte ik van op. Ik kreeg energie, maar kon ook weer eten. En wat zei de dokter? Dat zat dus tussen mijn oren en ik had last van het placebo-effect en ik kreeg de injecties niet meer. Resultaat: de misselijkheid kwam in alle hevigheid terug. In de zesde maand trok ik het niet meer en heeft de gynaecoloog mij laten opnemen om op krachten komen. Met 37,3 weken zwangerschap is mijn zoontje gehaald door middel van een keizersnee. Deze was gepland want bevallen was door de uitputting niet meer aan mij besteed. En ook bij deze zwangerschap: na de bevalling kon ik alles weer eten!

Wat mij van de laatste zwangerschap vooral zwaar is gevallen, is wat het met mijn dochter heeft gedaan. Niet alleen was het voor mij emotioneel zwaar, maar voor haar zeker! Ik vond dat ze geen kind kon zijn. Mamma was plots weg, want ze was uitgedroogd en ging met spoed het ziekenhuis in. Snel oppas voor haar regelen en de volgende dag zag ze mamma pas weer. Hier heeft ze een vreselijke klap van gehad. De vertrouwensband tussen mij en mijn dochter was weg. Ik kon zomaar weg zijn. Na de vijfde dag mocht ik mee naar huis en had ik een totaal ander kind terug gekregen. Een kind dat alleen bij mamma op de bank wou zitten. Mamma kon de kamer niet meer uit zonder haar. Slapen ging ook niet meer. Ja ze heeft zelfs overgegeven en gezegd dat ze zo ook met mamma mee mocht. Uiteindelijk met wat tips van de orthopedagoog is het stukje voor stukje beter gegaan. Ze was erg zorgzaam voor mij. Kwam bij elk kuchje met de emmer aanzetten. En riep pappa om water te brengen. Ook in het ziekenhuis was ze bang dat mamma moest blijven. Een keer kreeg ik een glucosetest, je gelooft het niet, maar moest nuchter komen en daarna zoveel glucosewater drinken. Ik had gevraagd om een spuugbak. Ik had alles opgedronken en alles vloog er weer uit. Na al het spugen zei mijn dochter:"Mijn mamma blijft niet, ze is al weer beter hoor". Ja het bleef dus toch door het hoofd spoken dat mamma weer weg kon gaan. Ik ben altijd eerlijk tegen haar geweest. Ik gaf de dokter de schuld. Ik zei altijd: Mamma gaat weer naar het ziekenhuis voor controle en dan moet de dokter zeggen of ik weer naar huis mag. En dan komt mamma gelijk naar je toe om te zeggen hoe het was. Ik nam haar geregeld mee. En toen Luuk werd geboren met de keizersnee stond ze op de gang te wachten met beppe om Luuk in haar armen te sluiten. Helaas nu 4 maanden verder heeft ze het er nog steeds over. Mamma was ziek, mamma had een slang. Ja zo ziek zijn tijdens je zwangerschap heeft niet alleen veel impact op de zwangere, maar ook op de omgeving. De dierbare mensen die dicht bij je staat.

En nu ik dit alles type, komt alle ellende weer boven. Van veel mensen krijg je geen begrip. En het is voor jezelf al zo moeilijk om te bevatten. Vooral bij mijn eerste zwangerschap waren de opmerkingen erg hard. Hier een aantal op een rij van de vele die ik te horen heb gekregen:
De dokter wist mij te vertellen, dat als je na de vierde maand nog zo ziek was dat het tussen je oren zat. Nou lekker dan als je de vierde maand bent gepasseerd.
De eerste keer in het ziekenhuis mocht ik niet eerder naar huis totdat de psycholoog met mij had gepraat. Ze dacht dat mijn man mij mishandelde en ik daarom steeds moest spugen als hij langs kwam. Nou nee, ik was zo blij om iemand te zien dat de positieve stress die mij dat gaf het overgeven weer aanzwengelde.
De verloskundige gaf mij twee weken lang dezelfde tips. Kleine slokjes, beetje bij beetje eten. Of mijn werkgever; ga eens met je collega praten die had de eerste maanden ook last van misselijkheid. Maar ja die stond dus niet om de 10 minuten boven het toilet. En kreeg ik weer de tips, ’s ochtends een cracker eten voordat je opstaat, niet te zure sapjes, enz.
Of je krijgt medicijnen die je dan met een heel glas water op moet drinken. Alsof dat glas water er in wil blijven, laat staan het tabletje wat zwaarder op je maag ligt dan een biscuitje. Zelfs mijn man durfde bij mijn eerste zwangerschap niet te bellen. Hij lag op de bank en was alleen nog maar bang dat ik de nacht niet zou halen. Wat wil je, ik had voldoende ketonen in mijn urine. Voor misselijkheid hoef je toch niet het spoednummer te bellen. Ik heb dit dus zelf gedaan en ja hoor kwamen ze weer met hun tips. Ik ben toen voor mijzelf opgekomen en ik heb gezegd dat ik gezien wilde worden en als ze dan dachten dat ik nog naar huis kon gaan dat ik dan zou gaan. En uiteindelijk werd ik met spoed opgenomen. Ik was uitgedroogd en ondervoed.

Juist door zoveel onbegrip voel ik mij nu nog wel eens verdrietig. Mensen weten niet wat ze zeggen. Ze weten niet hoe erg het is om niet van je zwangerschap te kunnen genieten. Ik zag het als overleven, elke dag weer. Een mooie kamer uitzoeken of wat kleding kopen voor de kleine was er niet echt bij. Ik probeerde het wel eens, maar soms kwamen we daar net aan en zat ik weer stiekem in een steegje over te geven en mensen kunnen dan toch behoorlijk staren. En door de sondevoeding dachten mensen dat ik besmettelijk was en liepen ze met een bocht om mijn heen.
Helaas weten de wetenschappers hier zo weinig vanaf dat ze allemaal wat anders roepen en wie wordt er de dupe van, de moeder en de baby! En met deze opmerkingen die je naar je hoofd geslingerd krijgt, komt het vanzelf wel ergens tussen je oren te zitten.

Laatst reed ik in de auto en kwam toen het besef dat ik mijzelf gelukkig moet prijzen met twee van zulke lieve en gezonde kinderen. Het had voor mij heel anders af kunnen lopen, omdat mijn lichaam de zwangerschap niet meer trok. En als ik daar aan denk, dan gaat het verdriet van de zwangerschap naar de achtergrond en geniet ik volop van mijn dochter en zoon!