Femke's verhaal

Dit verhaal heb ik geschreven toen ik zwanger was van mijn prachtige dochter Mila, die op 8 mei 2008 geboren is:

Ik ben bijna 37 weken zwanger en godzijdank is mijn overmatige braken overgegaan in de 'normale ochtendmisselijkheid' sinds een paar weken. Ik reageer nog steeds extreem op geuren, maar ik ben zo ongelooflijk blij dat ik de laatste maand nog een 'beetje normaal' zwanger kan zijn. Ik heb er een behoorlijke klap van gekregen, ben heel erg depressief geweest en wilde het allerliefst een abortus. Dit is vast ongelooflijk om te lezen, maar dit is wel een bewijs hoe vreselijk ziek ik ben geweest.

Ik kan nu pas op sommige momenten blij zijn met het feit dat ik zwanger ben, tot nu toe heeft het mij alleen maar ellende bezorgd. Ik ben 8 maanden geleden gestopt met werken, zat dus al die tijd thuis. De eenzaamheid sloeg toe. Ik kon helemaal niks. Slapen lukte niet, want ik wist dat ik dan weer heel misselijk wakker zou worden.

Het meest erge vind ik dat er zo weinig over bekend is. Er is nergens een goede site waar je advies kunt krijgen, of lotgenoten kunt vinden. De enige site die ik kon vinden was een Engelse site, waar ik ook veel aan heb gehad. Ik heb me vreselijk eenzaam, ziek, depressief en ongelukkig gevoeld en ik denk dat niemand dit echt kan begrijpen, behalve de mensen die dit net als ik ook zo lang hebben moeten meemaken. Ik leg het meestal maar zo uit: Het is als een buikgriep of voedselvergiftiging. Je bent continu misselijk en geeft achter elkaar over. Ook al heb je niks meer in je maag (dan geef je gal over). En dit gaat de hele dag zo door, van begin tot eind. Bij mij heeft het dus ongeveer 7/8 maanden geduurd.

Ik had af en toe het gevoel dat ik op mijn kop moest staan om aan mensen te laten zien dat ik echt niet meer kon, het liefst wilde ik opgenomen worden. Ik kon niemand verdragen om mij heen, mijn partner en ik zijn apart gaan slapen, we hebben een huishoudhulp ingeschakeld omdat ik niks meer kon doen. Echt, ik stel me absoluut niet aan. Deze zwangerschap doe ik niet graag een keer over. Dit NOOIT meer!!!

En er is niks, helemaal niks tegen te doen. Ik zou zo graag willen dat er wat meer bekendheid over kwam, zodat de vrouwen die dit moeten ondergaan op de een of andere manier erkenning krijgen. Met medicijnen is het niet op te lossen, maar psychische ondersteuning door middel van een forum of site of boeken of weet ik wat is een absolute vereiste. Ook onderzoeken wat betreft hyperemesis gravidarum, daar zou ik graag aan mee willen doen. Alleen al om alle vrouwen die dit nog een keer moeten meemaken te kunnen helpen...

Dames die dit nu ondergaan, ik denk aan jullie en ik weet wat jullie meemaken. Ik kan niet anders dan jullie heel veel sterkte wensen. Het enige wat ik jullie kan meegeven, is dat je er sterker uit komt. En dat je de rest van de klachten behoorlijk kunt relativeren (maagzuur, rugpijn,krampen, slapeloosheid, pfff, als dat alles is?!?).

Femke