Anoush's verhaal
Wat waren we blij, zwanger! Ongelooflijk, onze droom kwam uit! Heerlijk eerst nog op vakantie en daarna volop genieten. Zo gezegd zo gedaan. Na een weel Portugal kwamen we terug. Ik was inmiddels 6 weken zwanger. Aankomend op Schiphol werd ik zieker en zieker. Koorts, hoesten, etc. Wat bleek: ik had de Mexicaanse griep. Na een week ziektebed begon de koorts te zakken maar sterkte ik niet aan. Ik begon over te geven. Niet een beetje, nee, alles wat naar binnen ging kwam er weer uit. Water, thee, crackers, etc. etc. Al met al vond ik de kracht om mijn bed uit te komen en op advies van de dokter kleine slokjes te drinken en te eten. Doodmoe, verdrietig en aan het einde van mijn latijn was ik.
Toen mijn moeder belde of we misschien in haar huis in de bossen lekker een weekend bij wilden komen, gingen we. Daar aangekomen na een helse autorit van 1,5 uur met een zakje op schoot stortte ik me voor de wcpot om er niet meer weg te gaan. Na enkele uren nonstop misselijk en overgeven heeft mijn vriend me in de auto gelegd en zijn we per direct naar het ziekenhuis gereden. Daar gaf de urinetest de uitslag 3 plus ketonen en bleek ik helemaal uitgedroogd. Diagnose Hypermesis Gravidarum. Ik lag vijf dagen in het ziekenhuis met liters vocht in het infuus. Wat maakte ik me zorgen om die kleine. Als alles maar goed ging... En dat ging het gelukkig. Volgens de zusters zou rust me goed doen. Nu vraag ik je ik heb een schat van een vriend, een heerlijk leven en weinig stress...Ik had al rust daar lag het niet aan! Ik werd geadviseerd kleine beetjes te eten en te drinken. Dat ging in het ziekenhuis in combinatie met de B12 vitamine aardig.
Toen ik thuis kwam had ik ook een paar goeie dagen maar nog geen week daarna waren we weer bij af. Weer terug naar het ziekenhuis, een dag blijven, week daarna ‘s nachts er heen en een paar uur blijven en zo ging het tot week 20. Was dit mijn zwangerschap? Terwijl de misselijkheid langzaam minder werd had ik een heel raar bijverschijnsel, namelijk liters speeksel dat ik aanmaakte en waar ik op zijn beurt ook weer misselijk van werd. Ik sliep met een handdoek op mn kussen en ik versleet zes handdoeken per etmaal. Die waren overal bij me als ik niets kon uitspugen/tuffen. Later bleek ook dit een verschijnsel te zijn die vaker voorkomt bij HG.
Nu aangekomen in week 31 van mijn zwangerschap dank ik God dat ik er vanaf ben. Soms kokhals ik nog en zit ik tegen overgeven aan maar het ergste is voorbij. Ik was totaal zeven kilo afgevallen en ben nu nog niet dik. Ik kan geen jus d’orange drinken en lust heel veel dingen niet meer. Helaas ben ik slachtoffer van mijn eigen angst want drinken durf ik nog steeds maar matig waardoor ik nog steeds om de paar weken mijn urine moet laten testen. Hypermesis is voor mij een zwarte bladzijde in het boek van mijn zwangerschap geweest. Ik heb gehuild, ben radeloos geweest en heb gesmeekt. Dagen leken weken en weken maanden maar het is achter me voor nu. Ik kan beter zeggen achter ons, want mijn vriend is met me meegegaan door deze hel. Hij hield mijn hand vast en heeft nooit losgelaten en daar heb ik een enorme steun aan gehad. Ik kwam veel op het Hypermesis forum op zwangerschapspagina.nl en heb daar veel donkere momenten gedeeld met lotgenootjes, ook dank daarvoor. Ik wens iedereen die er nu inzit heel erg veel sterkte en dat deze tijd maar gauw voorbij mag gaan!
