Rehydratatie en sondevoeding

Door het vele overgeven ontstaat een gebrek aan vocht en voeding en zal HG leiden tot uidroging. Dit kan worden getest door een simpele urinetest die door de verloskundige of de huisarts kan worden uitgevoerd. Er wordt dan getest op de aanwezigheid van ketonen in de urine. Over het algemeen zal de urine ook donkerder worden en zal je minder vaak moeten plassen. Onder het kopje symptomen kan je meer lezen over de symptomen van uitdroging.

Als je bent uitgedroogd, zal worden overgegaan tot opname in het ziekenhuis. Er wordt dan een infuus aangebracht met vocht. Doordat je bent uitgedroogd gaat het inbrengen van een infuus soms zeer moeilijk, de aderen gaan rollen en zijn lastig aanprikbaar. Wat kan helpen is om de arm waarin geprikt gaat worden (vaak de linkerhand) een tijdje naar beneden te laten hangen. De aderen vullen zich dan beter met bloed en zijn makkelijker te prikken. Warmte wil hierbij soms ook helpen. Als het infuus eenmaal loopt, dan zal soms worden aangegeven dat je een tijdje (meestal 1 of 2 dagen) helemaal niets meer mag eten of drinken. Dit is om je maag en slokdarm rust te gunnen. Als dit het overgeven doet stoppen, zul je daarna weer vloeibaar mogen eten en dit langzaam opbouwen tot een ‘normaal’ voedingspatroon. Naast het infuus worden ook vaak medicijnen gegeven, voor een overzicht hierover kun je onder het kopje medicijnen kijken.

Als je vaak gerehydrateerd moet worden en daarnaast medicijnen middels een infuus tot je neemt, dan kan het een optie zijn een PICC lijn met je arts te bespreken. Een PICC lijn is een soort infuus wat in de bovenarm wordt ingebracht en middels een lang slangetje bijna tot bij het hart komt. Een PICC lijn heeft als voordeel boven een infuus dat het veel langer kan blijven zitten en je dus niet steeds geprikt hoeft te worden, hierdoor komt vaatontsteking bij een PICC lijn minder voor. De verzorging van een PICC lijn is wel iets lastiger als bij een infuus omdat dit steriel moet gebeuren.

Als de rehydratie het overgeven niet doet stoppen en je gedurende lange tijd geen voeding tot je kunt nemen, is vaak sondevoeding nodig. Een sonde is een dun slangetje wat door de neus naar de maag wordt geleid. Door de sonde kan portiegewijs of druppelsgewijs vloeibare voeding worden ingenomen. Een neussonde is bij HG de eerste keus om sondevoeding te geven aan patienten, maar er zijn ook andere manieren om sondevoeding toe te dienen. Er bestaan ook sondes die voeding direct door de buikwand in de maag (Percutane endoscopische gastrostomie) of een deel van de dunne darm (percutane endoscopische jejunostomie) te brengen. Hiervoor is een kleine operatie nodig die vaak onder lokale verdoving plaatsvindt. Deze twee vormen hebben als voordeel boven een neussonde dat ze de kokhalsreflex niet opwekken.

Vrouwen die in het ziekenhuis te horen krijgen dat sondevoeding nodig is als het niet lukt om te gaan eten, schrikken hier vaak van. Men heeft geen idee hoe zoiets echt in zijn werk gaat en wat er bij komt kijken. En vooral hoe het voelt om zo'n sonde de hele dag in je neus en keel te hebben terwijl je al zo misselijk bent. Als je hier meer over wilt lezen, lees dan Gaby's ervaringen met sondevoeding. Gaby heeft in haar twee zwangerschappen beide keren bijna 8 maanden sondevoeding gehad en verteld hoe dit voelt.

Als je arts je rehydratatie of sondevoeding voorschrijft, laat je dan goed voorlichten over de voor- en nadelen van de verschillende mogelijkheden die er zijn. Misschien worden bepaalde zaken niet aangeboden, maar zijn die wel mogelijk in een ander ziekenhuis.

Verder naar Voeding>>>